Program konferencije

Da biste videli spisak radova po sekcijama i simpozijumima,
kliknite na odgovarajuće linkove koji su navedeni u tabeli glavnog programa.

Uputstvo za voditelje sekcija, autore i posetioce skupa.


Sekcije usmenih izlaganja

Poster sekcije

Plenarna predavanja

Prof. dr Adrian Raine
What Makes a Murderer? Dissecting the Biological Roots of Violence
The rapid developments taking place in neuroscience are creating an uncomfortable tension between our concepts of responsibility and retribution on the one hand, and understanding and mercy on the other. Neurocriminology is a new field which is increasingly documenting brain impairments in violent offenders. This talk outlines implications of this new research for understanding homicide and our future conceptualization of moral responsibility, free will, and punishment. If the neural circuitry underlying morality is compromised in psychopaths, how moral is it of us to punish prisoners as much as we do? Should neurobiological risk factors be used to help us better predict future violence? And importantly, how can we change the brain to change violent and antisocial behavior?

Adrian Raine je Ričard Peri univerzitetski profesor kriminalistike, psihijatrije i psihologije na Univerzitetu u Pensilvaniji Nјegova istraživanja usredsređena su na etiologiju i prevenciju asocijalnog ponašanja. Objavio je preko 450 radova i održao preko 400 pozvanih prezentacija u 29 zemalјa. Dobitnik je mnogih nagrada, uklјučujući počasnu diplomu Univerziteta u Jorku (Velika Britanija) i Nagradu za životni doprinos za psihopatiju Društva za naučno proučavanje psihopatije.

Prof. dr Jasna Martinović
Can Cognition Influence Perception? Insights from Colour Categorisation
In the long-lasting debate on whether cognition can directly influence perception, studies on colour categorisation in speakers of languages with different colour vocabularies have always played a key role. This is not surprising as colour is a unique perceptual domain in which a continuum of perceptual representation is divided into distinct categorically-labelled areas. If perceptual discrimination of colours that fall close to category boundaries (e.g. blue/green) is enhanced, this would show that a language-derived category can influence perception. The perception/cognition debate initially seemed to favour an explanation in which cognition can penetrate into basic colour perception and directly influence it. Three lines of evidence appeared to provide strong support for these claims: (1) the advantage for discriminating cross-boundary colours in the right visual field; (2) faster reaction times at the boundary of sinij and goluboj in Russian speakers compared to dark and light blue in Russian speakers; and (3) the account of category acquisition through perceptual learning which operates similarly for lightness and hue-based categories. However, some of the key findings in favour of cognition’s overarching influence have been challenged in a few recent studies. I will present the evidence from these new studies and discuss how their emergence is shifting the ongoing debate to a more balanced view in which categories ‘facilitate’ perception, rather than directly penetrate it.

Dr Jasna Martinovic je vanredni profesor u oblasti eksperimentalne psihologije na Univerzitetu u Edinburgu. Diplomirala je psihologiju na Univerzitetu u Beogradu 2001 godine, magistrirala na Univerzitetu u Liverpulu 2003 godine a doktorirala na Univerzitetu u Lajpcigu 2007 godine. Kraci postdoktorski istrazivacki rad na Univerzitetu u Liverpulu prethodio je prelasku na Univerzitet u Aberdinu, gde narednih 11 godina Dr Martinovic razvija svoju nastavno-naucnu praksu. Od 2020 radi na Univerzitetu u Edinburgu. Njen istrazivacki rad bavi se temama iz oblasti vizuelne percepcije i kognitivnih neuronauka, prevashodno u domenu percepcije i kategorizacije boja. Autor je vise od 30 naucnih radova i clan brojnih strucnih udruzenja.

Prof. dr Nicholas Allan
Exploring the Dynamic Nature of Transdiagnostic Risk Factors
The costly and debilitating nature of emotional distress disorders highlights a need to focus on defining etiological and maintenance factors for these and related disorders. My primary program of research is focused on the role of risk factors in the etiology, maintenance, and treatment of emotional distress disorders (i.e., depressive and anxiety disorders) and related mental health issues including suicide and substance abuse. Specifically, I focus on risk factors that are implicated as vulnerabilities across multiple symptoms and signs of psychopathology (i.e., transdiagnostic risk factors). I conduct my research along the translational research spectrum, using my findings from basic studies to inform the development and refinement of applied preventative intervention studies. In this talk, I will give an overview of my recent work along this spectrum. In this talk, I will provide an overview of my work across this translational spectrum. First, I will discuss my ongoing National Institute of Mental Health-funded study designed to identify biological correlates of two transdiagnostic risk factors, anxiety sensitivity or fear of anxious arousal, and intolerance of uncertainty or the inability to tolerate uncertainty, particularly in the context of potentially unpleasant future events. Next, I will discuss a recent study using ecological momentary assessment to examine a central tenet of anxiety sensitivity theories that anxiety exacerbates the experience of anxiety over time. Finally, I will present work on a brief five session cognitive-behavioral therapy group intervention developed during the COVID-19 pandemic targeting anxiety sensitivity, intolerance of uncertainty, and loneliness using telehealth and augmented with a mobile app. I will conclude with a discussion of future directions, highlighting my plans to incorporate findings across these studies to improve our understanding of and interventions for transdiagnostic risk factors.

Nikolas Alen je docent na Odseku za psihologiju, Ohajo Univerziteta u SAD i naučnik pri Centru za Izvrsnost u oblasti prevencija suicida (Canandaigua, VA). Odbranio je doktorat na Florida Državnom Univerzitetu 2016. godine. Dr Alen se bavi ispitivanjem transdijagnostičkih faktora rizika za emocionalne poremećaje (npr. poremećaji raspoloženja i anksiozni poremećaji). Ispituje i na koji način su ovi faktori rizika u vezi sa zloupotrebom supstanci i suicidom. U skladu sa najnovijim istraživačkim kriterijumima koje zastupa Nacionalni institut za mentalno zdravlje (NIMH), dr Alen zastupa istraživački program u kome se znanja bazičnih nauka primenjuju u kliničkoj praksi i obrnuto. Kako bi postigao optimalne rezultate, dr Alen integriše različite naučne metode uključujući neurofiziološke i fiziološke mere, kao i ekološki validnije mere poput trenutnog snimanja iskustva sa samoizveštajima i strukturiranim kliničkim intervjuima. U poslednje vreme, dr Alen je posebno zainteresovan na koji način izučavanje inter- i intraindividualne dinamike može da informiše teorije emocionalnih poremećaja. Aktuelne linije istraživanja se tiču identifikacije neurofizioloških inikatora senzitivnosti na anksioznost (tj. strah od straha ili anskioznosti), netolerancije neizvesnosti (tj. nesposobnosti da se toleriše potencijalno negativni ishod neizvesne situacije), i upotrebe mobilnih aplikacija u svrhe kratkih psihoterapijskih intervencija.

Prof. dr Maxim Storchevoy
Ethical Tests and Training for Employees
The company wanting to provide a high level of ethical relationships with all its stakeholders faces a difficult task - it needs to be sure that it employees understand the ethical requirements and are willing to comply with them. However, this may be a very difficult task because the employees join the company having very diverse background, work experience, cultural and personal biases, etc. Therefore the company needs to be able to perform two important things: 1) ethical assessment of the candidates for employment which can reveal internal values and motivations and screen out those who represent high risk of unethical behavior, and 2) ethical training of the hired employees which will create awareness of existing ethical values and rules, as well as supporting mechanisms (compliance officer, hot line, monitoring, punishment and rewards, etc.).Both tasks represent a challenge for the company because it is very difficult to design accurate tests which will be not easy to cheat and which will be really connected with future ethical behavior, or it is very difficult to design a training system which will not only creates awareness (an easier task) but also will be influence the value system and motivation of the employees discouraging potential unethical behavior and encouraging ethical leadership. We will discuss how contemporary academic business ethics and practitioners deal with this issues and the perspectives for future development in this area.

Maksim Storčevoj je vanredni profesor na Višoj školi ekonomije Nacionalnog univerziteta u Sankt Peterburgu. Predaje poslovnu etiku, koorporativnu društvenu odgovornost i ekonomiju za menadžere za studente osnovnih i master studija. Osnivač je i potpredsednik Ruske asocijacije poslovne etike kao člana Evropske asocijacije poslovne etike. U 2018. godini objavio je dve knjige “Naučni pristup etici” i “Poslovna etika kao nauka”, a sada radi na knjizi “Samoregulacija tržišne etike”. Autor je oko 10 poglavlja i velikog broja naučnih članaka.

Prof. dr Vesna Vlahović-Štetić
Psihologija puno zna o učenju i poučavanju matematike - može li to pomoći?
Psihologija i psiholozi su relativno rano pokazali interes za matematiku pa je tako E. L.Thorndike još 1922. godine izdao knjigu The psychology of arithmetic. Gotovo sto godina kasnije možemo zadovoljno konstatirati da smo puno naučili, pa tako kognitivna razvojna psihologija i psihologija obrazovanja jasno odgovaraju na pitanja: što djeca određene dobi mogu i znaju, kakve kognitivne strategije rabe pri rješavanju zadataka, koje su njihove najčešće greške i zašto se događaju, a znamo i kako koristiti dječja predznanja u poučavanju. Istraživanja rodnih razlika dala su nam uvid u promjene koje se u zadnjim desetljećima događaju u usporedbama rezultata djevojčica i dječaka, a dobro su dokumentirani i uzroci pronađenih razlika. Istraživanja međukulturalnih razlika ukazala su na važnost faktora kao što su obitelj, školski sustav i jezik kojim govorimo. Danas dobro znamo da na učenički i studentski matematički uradak djeluju stavovi i uvjerenja o matematici, strah od matematike i prijetnja stereotipom. Strategije koje djeca koriste u matematičkim operacijama temeljno su istražene, ustanovljeni su modeli koji dobro objašnjavaju uradak u rješavanju problemskih zadataka, ostvareno je razumevanje razloga zbog kojih učenici griješe u nelinearnim zadacima. No, uz sva psihologijska istraživanja i prikupljena znanja i dalje u školama imamo probleme s poučavanjem matematike. Naime, često se susrećemo s zahtjevima koji nisu usklađeni s dječjim mogućnostima, sa snažnim vjerovanjima o urođenosti talenta za matematiku i neprimjerenim poučavanjem. Unatoč tome što znamo da zadaci u poučavanju trebaju biti realistični i usklađeni s učeničkim iskustvom (poznat kontekst), međusobno različiti i takvi da omogućuju razumijevanje i transfer na stvarne životne situacije (na novi kontekst), to se u obrazovanju ponekad ne poštuje. Djeca u školi usvajaju rutinsku ekspertizu – sposobnost brzog i točnog rješavanja školskih zadataka, bez puno razumijevanja, umjesto adaptivne ekspertize – sposobnosti fleksibilnog i kreativnog korištenja postupaka naučenih s razumijevanjem. Nakon gotovo trideset godina u području vjerujem da nismo napravili dovoljan iskorak u praksu – i dalje treba istraživati dječji uradak i strategije, ali treba i jasno upozoravati na „kritična“ mjesta u programima, surađivati s matematičarima pri izradi programa i udžbenika, pomoći učiteljima i nastavnicima u osmišljavanju odgovarajućih strategija poučavanja, a posebno važnim mi se čini surađivati u edukaciji budućih učitelja i nastavnika matematike. Šteta je ne iskoristiti bogata znanja koja psihologija ima o učenju i poučavanju matematike jer to može pomoći i učenicima i učiteljima.

Dr Vesna Vlahović-Štetić je redovna profesorica na Odseku za psihologiju Filozofskog fakulteta, Sveučilišta u Zagrebu. Diplomirala je, magistrirala i doktorirala na tom sveučilištu. Nekoliko je godina radila na Filozofskom fakultetu u Zadru da bi 1987. godine počela raditi na Sveučilištu u Zagrebu. Od početka sveučilišne karijere nastavno je i naučno usmerena na psihologiju obrazovanja i školsku psihologiju. Njeno uže područje interesovanja su učenje i poučavanje matematike, te daroviti učenici. U tim područjima vodila je brojne projekte, te objavila šezdesetak naučnih i stručnih radova. Koautorica je i urednica više knjiga od kojih je jedna udžbenik, a jedna priručnik Sveučilišta u Zagrebu. Udžbenik „Psihologija obrazovanja“ preveden je 2014. godine na srpski jezik. Vodila je postdiplomske stručne studije školske psihologije i modul psihologije obrazovanja na postdiplomskim doktorskim studijama psihologije Filozofskog fakulteta u Zagrebu. Dobitnica je nekoliko stručnih i naučnih nagrada i članica je više stručnih društava.


Dr Dragana Mitrić-Aćimović
Direktor i senior konsultant u “Culture Impact”
Kako i zašto definisati ključne vrednosti organizacije?
Na ovoj radionici će se polaznici upoznati sa važnošću definisanja ključnih vrednosti jedne organizacije i putem njihovog definisanja u organizaciji. Najpre će saznati šta su vrednosti i koje vrste vrednosti razlikujemo. Potom će imati prilike da nauče na koji način se vrednosti organizacije mogu prepoznati i ustanoviti. Proći će i praktično kroz simulaciju tog puta. Radionica takođe upućuje na koji način se u kompanijama dalje koriste definisane ključne vrednosti za staranje o organizacionoj kulturi, i ustanovljavanje HR praksi i procedura.

Dr Dragan Mitrić-Aćimović je osnivač Centra i konferencije “Culture Impact”, kao i programa “Culture Management Academy”. Dugi niz godina bavi se razvojem organizacija i ljudi u njima. Doktorirala na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Novom Sadu u oblasti organizacijske psihologije, a opredelila se da karijeru posveti edukaciji i radu u oblasti negovanja željenih organizacionih kultura. Posvećena kreiranju poslovnih okruženja u kojima vlasnici postižu svoje ciljeve, biznisi napreduju, a zaposleni se osećaju dobro. Entuzijasta koji veruje u saradnju nauke i prakse.

Doc. Hristina Mouratidou, MA, Milica Šećerov, MA i Ines Ezgeta, MA
Akademija umetnosti Novi Sad
A Theatre for Everyone: sincere encounters, inside stories we create and play – a practical workshop of Applied Theatre
Applied Theatre’s development throughout the 20th century has been shaped by its pro-active ethics of intervention to cause change and improvement. Today, we find this aesthetic movement being engaged throughout the world with the dramatisation of educational material in formal and informal education and life-long learning; the stimulation of public debates inside communities; the support of requests such as training for team building or self-awareness; or the celebration of the past and present of smaller or larger locations, or citizens’ groups.

The workshop “A Theatre for Everyone” aims to provide a practical introduction to how Applied theatre makers and participants experience spontaneous or lightly rehearsed, and emotionally safe, interactive and improvisational performance. Improvisation games, physical theatre, devised theatre, and process drama, will be used with the following aims:
- to teach exercises that facilitate the development of expressivity, spontaneity and communication;
- to remember somatic and non-verbal ways of imagining, playing, and interpreting human interactions;
- to dramatise narratives devised through participants’ responses to some initial stimuli (works of art, photographs, poems, fictional situations, etc);
- to investigate how techniques of contemporary theatre help people not trained in acting to create dramatic scenes which allow them to address their educational, social and artistic needs;
- to understand how the devising of narratives in collective contexts benefits social and personal growth by working with, instead of against, differences in personalities, talents, experiences and viewpoints;
- to observe ways in which Applied Theatre offers substantial complementary tools to therapeutic drama and theatre, to applied social sciences and rehabilitation programs.

Hristina Muratidou, MA, je glumica i dramski/teatarski pedagog (BA i MA iz glume i pozorišnih studija, Aristotelov Univerzitet Grčka; MA Primenjena drama, Univerzitet u Eketeru, Velika Britanija). Od 2017 je docent i glavni mentor na MAS Primenjeno pozorište Akademije umetnosti u Novom Sadu. Od 2000. kreira i vodi edukacije kroz Fizički teatar, Razvojni teatar, Dramu i Teatar u obrazovanju, Forum teatar i Drame u galerijama i muzejima. Vodila je radionice i nastupala u 14 zemalja. Član je stručnog tima Centra za pozorišna istraživanja Novog Sada od 2014. godine.

Milica Šećerov, MA je glumica i dramska pedagoškinja, stručni saradnik na Akademiji umetnosti u Novom Sadu (AUNS). Diplomirala je i masterirala glumu 2018. na AUNS, u zajedničkoj klasi glume i režije i trenutno je studentkinja doktorskih studija dramskih i audiovizuelnih umetnosti na AUNS. Završila je i akademske kurseve dramske pedagogije i primenjenog pozorišta na Univerzitetu primenjenih nauka Zapadne Norveške u Bergenu. Milica Šećerov je u svom umetničkom i naučno-istraživačkom radu najviše okrenuta pozorištu za decu i mlade, kao i različitim pristupima u okviru primenjene drame i pozorišta. Muzički je obrazovana, svira klavir, peva, pleše i piše.

Ines Ezgeta, MA, je diplomirana psihološkinja i savetnica iz Integrativno-transakcionog pristupa psihoterapiji. Osnovne studije psihologije završila je na Filozofskom fakultetu u Novom Sadu, sa usmerenjem na kliničku psihologiju. Trenutno je na master studijama Primenjenog pozorišta. Psihološkim savetovanjem pod supervizijom se bavi od 2019. godine kroz volontiranje u različitim nevladinim organizacijama. Ima iskustvo u savetodavnom radu sa adolescentima i odraslima.

Panel diskusija

Izazovi onlajn nastave u visokom obrazovanju u uslovima pandemije
Mere fizičke distance, socijalne izolacije i karantina, koje su u mnogim zemljama uvedene kao odgovor na COVID-19 krizu, primorale su obrazovne institucije da promene format rada u različite oblike učenja na daljinu. Zahtevi ka ubrzanom prilagođavanju novonastaloj situaciji, uz ograničene resurse i tehnološko umeće u pojedinim slučajevima, rezultovali su povećanim nivoom stresa kod svih strana uključenih u ovaj proces. Reorganizacija procesa učenja, ali i predavanja, smanjena motivacija, povećan pritisak ka samostalnom učenju, napuštanje svakodnevnih rutina, uz ostale promene u socijalnom kontekstu, samo su neki od izazova s kojima se susreću studenti i nastavnici u ovom periodu. Od početka pandemije sprovođena su brojna istraživanja efikasnosti učenja na daljinu koja nedvosmisleno upućuju na zaključak da ovaj oblik rada ima značajno različite reperkusije na ishode učenja, u zavisnosti od toga da li predstavlja dobrovoljno odabranu alternativu tradicionalnim metodama učenja i podučavanja ili, pak, podrazumeva nametnuti i jedini mogući okvir za realizaciju nastavnog procesa. Otuda je za učenje na daljinu u uslovima akcidentne krize, kakva je aktuelna pandemijska situacija, namenjena posebna terminološka odrednica – Emergency Remote Teaching.
U okviru okruglog stola, sa predstavnicima različitih visokoškolskih ustanova u Srbiji i regionu, analiziraćemo pomenute izazove, i načine kako su se ove ustanove izborile sa nametnutim promena, ali i izdvojiti primere dobre prakse koji mogu poslužiti kao smernice za usklađivanje rada fakulteta u narednom periodu.

Prof. dr Darko Hinić, Prirodno-matematički fakultet, Univerzitet u Kragujevcu, Srbija

Prof. dr Danijela Petrović, Filozofski fakultet, Univerzitet u Beogradu, Srbija
Prof. dr Jasmina Pekić, Filozofski fakultet, Univerzitet u Novom Sadu, Srbija
Prof. dr Tena Velki, Fakultet za odgojne i obrazovne znanosti, Sveučilište Josipa Jurja Strossmayera u Osijeku, Hrvatska
Prof. dr Mirjana Beara, Filološko-umetnički fakultet, Univerzitet u Kragujevcu, Srbija
Prof. dr Aleksandra Huić, Filozofski fakultet, Sveučilište u Zagrebu, Hrvatska